Ochratoksyna A
|
Nazewnictwo
|
|
Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
|
N-[(5-chloro-8-hydroksy-3-metylo-1-oksy-7-izochromanylo)karbonylo]-3-fenylalanina
|
|
Ogólne informacje
|
Wzór sumaryczny
|
C20H18ClNO6
|
Masa molowa
|
403,81 g/mol
|
Wygląd
|
jasnożółty proszek[1]
|
Identyfikacja
|
Numer CAS
|
303-47-9
|
PubChem
|
442530
|
InChI
|
InChI=1S/C20H18ClNO6/c1-10-7-12-14(21)9-13(17(23)16(12)20(27)28-10)18(24)22-15(19(25)26)8-11-5-3-2-4-6-11/h2-6,9-10,15,23H,7-8H2,1H3,(H,22,24)(H,25,26)/t10-,15+/m1/s1
|
InChIKey
|
RWQKHEORZBHNRI-BMIGLBTASA-N
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
|
|
Ochratoksyna A – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny. Jest mykotoksyną z grupy ochratoksyn, produkowaną w warunkach naturalnych najczęściej przez Aspergillus ochraceus (w cieplejszym i tropikalnym obszarze świata), poza tym produkowana jest również przez grzyby z gatunku Penicillium verrucosum (w klimacie chłodnym oraz umiarkowanym)[3].
Jest jedną z najczęściej występujących mykotoksyn w pokarmach na świecie. Człowiek najczęściej naraża się na kontakt z nią zjadając pokarm, wyprodukowany z niewłaściwie magazynowanych produktów, takich jak zboża, nasiona soi, fasoli, ciecierzycy, ziarna surowej kawy, ziarna kakao, wino i sok z winogron, piwo, przyprawy i przetwory mięsne zawierające krew. Wysoką zawartością ochratoksyny charakteryzują się również suszone owoce, np. rodzynki i porzeczki[3]. Toksyczność ochratoksyny A jest zależna od gatunku i płci narażonego organizmu[4].